پروفیسور درسخانهگه
کیریب کېلیشی بیلنآق
طلبهلریدن عجایب بیر تیستگه تیارگرلیک کۉریشلرینی سۉردی. طلبهلر بیرآز تشویشگه
توشگن حالده تیست باشلنیشینی کوتیشر اېدی. معلم هر دایمگیدېک تیست کاغذینی آرقه
اۉگیریب ترقهتیب چیقدی. طلبهلر تیست سواللرینی اۉقیش مقصدیده کاغذنی اۉگیریشدی.
کاغذ اۉرتهسیده بیرته قاره نقطهدن باشقه هېچ قندهی تاپشیریق یۉق اېدی. بوندن
عجبلنگن طلبهلر بیر۔بیرلریگه حیران قرهب قالیشدی.
پروفیسور طلبهلر نینگ
یوزیده عجبلنیشنی کۉریشی بیلن اولرگه: «مېن کاغذده نیمهنی کۉرهیاتگن بۉلسنگیز،
شو حقده یازیشینگیزنی سۉرهیمن»، دېدی. طلبهلر ایکّیلنیش بیلن توشونرسیز شرطنی
بجریشنی باشلهدیلر. درس نینگ آخریگه کېلیب، پروفیسور برچهدن کاغذلرنی ییغیب
آلیب، هر بیر طلبهنینگ یازگن جوابینی اولر آلدیده آواز چیقریب اۉقي باشلهدی.
طلبهلر نینگ برچهسی فقطگینه قاره نقطه حقیده، اونینگ کاغذ نینگ اۉرتهسیده
جایلشگنی حقیده یازگن، اۉز فکرینی بیان قیلگن اېدیلر.
جوابلر اۉقیب بۉلینگچ،
آرهگه سکونت چۉمدی و بیرآز اۉتیب پروفیسور طلبهلرگه: «مېن بو جوابلرگه بها
قۉیماقچی اېمس من. سیزلرنی ملاحظهگه چارلهماقچی من خلاص. هېچ کیم اۉز جوابیده
کاغذ نینگ آق قِسمی حقیده هېچ نرسه یازمهپتی. برچه دقّت۔اعتبارنی قاره نقطهگه
قرهتیبدی. افسوسکه خودّی شو حالت بیز نینگ حیاتیمیزده هم موجود. بیز هر دایم
انسانلر نینگ یامان عادتلریگه اعتبار بېرهمیز، خودّی کاغذدهگی قاره نقطه کبی.
اصلیده کاغذ نینگ آق جایی قاره نقطهگه قرهگنده انچه درجهده کۉپ. تیریکلیک
خدا طرفیدن بیر۔بیریمیزگه یاردم بېریش، قیغوریش اوچون بېریلگن ساوغه. حیاتیمیز
خورسندچیلیکلرگه، یخشیلیکلرگه، یخشی انسانلرگه تۉلهدیر. تۉغری، اۉشه قاره نقطهگه
هم اعتبار قرهتیشیمیز، اونی تۉغریلشگه یاردم بېریشیمیز کېرهک. لېکن بو آق
جایلرنی اونوتمهگن حالده بۉلیشی کېرهک. قاره نقطه اېسه آق جایلرگه نسبتاً جوده
هم کیچکینه، کۉرینمس دیر»، دېدی.
میرناصر حسنوف ترجمهسی